ik ben terug, en hoe! heb heel veel bij te praten maar dat zal nog even moeten wachten; mijn inspiratie windje waait ergens anders…..

mijn kerel, mijn man

Even de laatste deeg opmaken voor Pesach;

mijn popje, mijn zoete meisje wordt groot

Ze weet echt heel erg goed wat ze wil; en nog steeds zonder al te veel herrie zorgt ze dat ze dat krijgt. Ook als het een kinderwagentje van het bovenbuurmeisje is, die in hun tuin staat aangezien de mama daar smetvrees heeft. Ook als het een bakje chips in de ochtend is; ze pakt een bakje, een stoel wordt bij de la geschoven, een schaar uit de la gehaald, chipszakje openen lukt niet, maakt grote broer wakker, die kleine zus niks kan weigeren, ze zet zelf haar lievelingsdvd aan ( jaja ze weet hoe de dvd werkt) en gaat met bakje chips om 6 uur sochtends tv kijken.

Ze zegt hele zinnen, interessante zinnen; mama jij hebt paard op je tshirt, en idd op de drukke print op mijn tshirt staat in de hoek een ieniemienie paardje. ( ze praat voornamelijk hebreeuws)

Schoenen, sokken ja zelfs haar slip kiest ze zelf uit, en o wee als iemand weigert haar voor de 2e keer te verkleden. De luier is uit, dat werkt prima, zelfs haar middagslaapje komt ze droog door, we hebben alleen een probleem; ze wil weigert pot of wc, dus roept luidt; '' piepieeeeeeee'' en laat de boel dan vrijelijk stromen. Op zich niet echt een probleem; ze doet zelf de natte plunje uit, gooit het in de wasmand, pakt nieuwe en vraagt netjes of je haar dan bij het aankleden helpt. Ze is gek op haar beide broers, en spant ze graag voor haar karretje; sochtends vroeg begint ze al met ; '' nesher booooooo'' en als dat niet helpt; '' nesher bo elai hai'' ( nesher kom en nesher kom naar mij-hij) Grootste broer Nes doet alles wat ze zegt, deelt zijn ijsje met haar ( beide suikerverslaafd) wandelt haar het hele dorp door en veegt zelfs haar snot af als het moet. Jallie het bovenbuurjongetje is Fie haar grote vriend, als je even niet oplet ontsnapt ze en is ze binnen no-time bij de bovenburen binnen, die hebben eeuwig kip op tafel staan die Fie opvreet, en ook staat Tubie-dubie ( een dansende zingende beer) altijd aan, dus Fie installeerd zichzelf daar op de bank, met kippepoot in de ene hand en afstandbediening in de andere. Fie is een goede poppemoeder, ze klets met de popjes, geeft ze van haar eigen fles ( die ze nooit wil drinken, tis nog steeds tsietsie voor en na). Ze heeft Jallie de stoere bovenbuurjongen ook zo ver gekregen dat hij achter een roze kinderwagen loopt, dit tot grote spijt van Jallie nog stoerdere papa..

zo bijdehand heb je ze niet veel

als ze kaarsjes ziet doet ze haar handjes netjes voor haar ogen zoals we vrijdagsavonds altijd doen bij de zegen die de vrouwen altijd uitspreken. ze is duidelijk, blij en erg erg erg lollig. kortom een heerlijk kind!

Eindelijk een reden om gewoon gek te doen. Daarom ben ik gek op Purim! ik loop dagen lang met vreemde mutsen, hoeden en sminck op mijn gezicht, heb geen goede reden nodig om te zingen of te dansen en last but not least, feestjes!

Nes maakt en bedenkt zijn pak elk jaar zelf, geen synthetische veel te dure pakjes van de Toy's R us, gewoon een pakje op de laatste avond bedacht en gemaakt. ( weer wat geleerd, ik werk erg goed onder druk, moets werken tot 19.00 uur en om 21.00 uur waren alle pakjes voor de kids klaar)

 
Rafael,

Weer een jaar ouder, en wijzer, weer een jaar verder weg van die tijd toen hij meerdere keren per dag als een grijs half dood poppie in mijn armen hing.

Mijn mannetje die zo ontzettend snel groot wordt, letterlijk en figuurlijk. Ik ontkom er niet aan ook al zijn ze niet te vergelijken die twee jongens van mij. Raf is een schoenmaat kleiner dan Nes, ze kunnen ongeveer dezelfde kleren aan, en kwa gewicht scheelt het 4 kilo. Waar Nes nog regelmatig een traantje weg pinkt om allerlei gaat Raf het leven aardig luchtig door. Waar Nes altijd omringd is door vriendjes, mensen, overal zijn mening klaar heeft en verkondigd, kijkt Raf wat rond en gaat hij zijn eigen gang, alleen of met zijn twee het maakt hem niet zo uit. Waar Nes zich druk maakt, blijft Raf de rustige in de storm, Waar Nes precies weet wat er aan de hand is en wie wat voelt, waar Nes de storm in duikt, verdwijnt Raf. Waar Raf precies weet wat hij wil, twijfeld Nes, waar Raf speelt en speelt, denkt, voelt en praat Nes. Allebei een overdosis aan fantasie, allebei gek op dieren, allebei klimmen ze in de hoogste bomen, allebei sterke kids, broers…

Raf mijn sterke binkie, Raf mijn kleine held. Raf die zo vaak dingen weet die hij niet kan weten, van wanneer en welke tand zal vallen tot een plek herkennen waar hij voor het laatst is geweest toen hij amper 2 jaar oud was. Mijn bengel, mijn engel, alweer 7 jaar oud.

Voor zijn verjaardag wilde hij playmobile van opa en oma, appeltaart van ome died, postpakket uit Bedum en van papa en mama een uitje met als uitdrukkelijke wens; ' zonder Nes'.  Nes is en blijft zijn grote held, maar Raf heeft wel geleerd dat hij soms gewoon even de aandacht alleen wil. En dat kreeg hij.

We gingen naar het schildpaddenziekenhuis, aten bij een restaurant en kochten ons suf aan nieuwe kleren.

Zijn feestje volgt nog, even energie opdoen

Kinderen hebben is heerlijk. En dat is maar goed ook want eigenlijk weet ik niet beter. En dat is niet alleen goed, dat is ook best eng. Niet beter weten, niet weten hoe het is om gewoon echt alleen maar voor jezelf de keuzes in het leven te maken. Niet beter weten dan dat je na een laten avond gewoon wat langer doorslaapt in de ochtend. Niet beter weten dan dat je je winkelwagentje vol stort met dingen die JIJ lekker vindt, of verandwoordt, of gezond, of passend bij JOU levensstijl. Niet beter wetend dan dat je voor je eigen ontwikkeling kiest om nog een studie te doen, of juist te stoppen met studeren, om naar het buitenland te gaan om zielige mede-mensen te helpen, op vakantie te gaan om eindelijk eens New York in het echt te bekijken, of die sneeuwtoppen te beski-en. Niet beter weten.

En dan heb je ze, die kids, 'altijd een egoistische keuze' schreef iemand als reactie op de 63 jarige moeder uit Friesland. Om ze wel te krijgen is inderdaad ergens altijd een eigen keuze, om ze niet te krijgen niet. Onze buren worden omringd door jonge ouders of ouders in spe. Ze willen zelf erg graag kids….maar het lukt niet.

Dus ik ga niet klagen over mijn striea, over mijn twijfels of ik mijn kids nu wel of niet moet leren leven, moet bijsturen, of ik nu meer of minder grenzen moet aangeven, of ik ze nu wel kipschnitsels moet geven of vast moet blijven houden aan ons vegetarische ideaal. Of ik ze nu wel of niet naar een sport stuur ook al willen ze al lang niet meer, of ik ze nu wel of niet vertel over de gruwelijke dingen die gebeuren, of ik ze nu wel of niet politiek-correct opvoed, of ik ze nu wel of niet achter het behang plak als ze sochtends ( na zo'n avondje uit) om zes uur naast mijn bed staan, of ik nu wel of niet uit mijn slof schiet als ze voor de zoveelste keer niet luisteren, naar elkaar schreeuwen, elkaar slaan, of liegen.

Kinderen; door hun leer ik wie ik zelf ben, door hun leer ik mijn felheid pas echt kennen ( kom niet aan mijn kind), mijn doorzettingsvermogen ( na zo'n late avond toch mijn bange dochter midden in de nacht weer in slaap zingen) mijn zangkwaliteiten, mijn geduld ( huiswerk maken met raf eist erg veel geduld), mijn liefde, mijn gulheid ( ja hoor pik dat laatste lekkerste hapje maar van mijn bord), mijn creativietijd ( elke feestje, elke verkleedpartij), door hun leer ik relativeren ( oke dan (nog) maar geen zielige mensen redden in Afrika )

zucht ouder zijn….wat een rijkdom;

 
 
 
 
Mijn kleine broertje, de enige in de familie die mij kwa lengte voorbijstreefd, kwam langs

Heerlijk, ik had er zin in, mijn broertje is namelijk een echte kletser.

Daarnaast is hij super met kids, is hij eeuwig vrolijk, heftig geinteresseerd, zwaar intelligent en vooral erg gemakkelijk.

Wij propten hem in Nes zijn ienie-mienie kamertje, kochten een biertje en waren tevree; het leven is goed.

Gab en ik konden zelfs met een gerust hart twee dagen weg gaan naar een zimmer; Died pastte op de drie koters, hun nageltjes waren geknipt, de haartjes gekapt, en de was opgevouwen toen we thuis kwamen. Hij had het zelfs voor elkaar gekregen een heerlijke appeltaart te bakken!
 

Died het was heerlijk:

Mijn Nes, mijn wonder

Mijn Nesh, mijn vuur

Mijn Nesher, mijn adelaar

Mijn Nathanael, mijn geschenk van God

Mijn Sally, mijn vrede

Kleine vredestichter, mooie jongen, knappe vent, die meer ziet en doorheeft dan we vaak denken, mijn grote kerel, die axe opspuit…mijn alles…